Praktijkvoorbeelden Communiceren met dieren
Nemi 
Westerman
Katers Nemi & Westerman
Nemi, mijn zwarte kater, bleek ditmaal geen onschuldige ontsteking in zijn mondje te hebben, maar een tumor. Dit is natuurlijk een hele schok om te horen, maar ook is er de vraag wanneer is het moment aangekomen dat we afscheid moeten nemen? Het ging nog weken heel redelijk met hem. Hij had wel wat moeite gekregen met eten, maar was nog even aanhalig als anders. Op een donderdag kwamen bij mij de twijfels: ''Kan ik Nemi nog langer bij me houden of moet ik nu de knoop gaan doorhakken?'' Met deze vraag heb ik Irene benaderd. Uit het contact dat zij met Nemi legde, bleek hij ervoor te kiezen op diezelfde dag nog afscheid te willen nemen. Irene heeft hem uitgelegd hoe de euthanasie in zijn werk zou gaan. Nemi bleek hier helemaal klaar voor te zijn en dat was voor mij een hele geruststelling.
Uit een later contact (na zijn overlijden) tussen Nemi en Irene bleek, dat hij de overgang heel soepel had gemaakt en dat hij blij was dat Irene hem heeft kunnen begeleiden.
Mijn gezellige kater Westerman had ineens een tumor in zijn keel. Hierdoor ging hij moeizamer ademhalen en toen in het dierenziekenhuis bleek, dat ze zelfs daar niets meer voor hem konden doen, wist ik dat ik snel afscheid van hem moest nemen. Dat dát moment twee dagen later al zou komen, had ik niet voorzien. Hij was benauwder dan voorheen, dus ik begreep dat we die dag afscheid moesten gaan nemen. Irene stond gelukkig gelijk klaar om contact te leggen met Westerman. Hij gaf aan dat zijn leven mooi was geweest en bedankte mij en mijn man voor zijn fijne leven. Irene heeft Westerman voorbereid op wat er komen zou bij de dierenarts en erna. Hij is heel vredig en rustig heen gegaan, omdat hij wist wat hij kon verwachten en er helemaal klaar voor was. Niet alleen voor Westerman was dit heel prettig, maar voor mij en mijn man ook, want de twijfel of het moment daar was, hadden we nu niet.
Corina uit Maasdijk
Poezen Luna & Safak
Ik kwam bij Irene terecht, omdat ik met een aantal vragen zat wat mijn 6 katten betreft. Eén van mijn katten plaste buiten de bak, dus dat was voor mij de belangrijkste vraag, waarom ze dat deed. Het bleek dat ze onzeker was, bang om mij kwijt te raken en zich opgesloten voelde in een gesloten bak. Ik heb op aanraden van Irene de kappen van de bakken afgehaald en aan Luna verteld dat ik erg trots op haar was en dat ze niet bang hoefde te zijn om mij kwijt te raken, omdat we altijd bij elkaar zullen zijn of dat nou in dit leven is of in het hiernamaals. Sinds ik daar mee begonnen ben, plast zij zo goed als niet meer buiten de bak (alleen als ze opstandig is of mij iets duidelijk wil maken). Tijdens de reading kwam ook naar voren dat Safak een tekort aan energie had, dus zijn we aan de slag gegaan met bloesemtherapie. Met Safak gaat het nu ook stukken beter en we gaan nog een keer bloesemtherapie toepassen, omdat Safak zelf aan gaf dat ze nog iets meer nodig heeft. De rest van de katten had mij ook een hoop te vertellen, waardoor ik meer inzicht in mijn leven heb gekregen. Ook vertel ik hen wat hun doel in mijn leven is en door dit alles ben ik nog bewuster gaan leven met mijn katten en zij met mij. De sfeer in huis is onherkenbaar veranderd en voelt heel goed aan.
Ik ben blij dat ik Irene heb leren kennen en zal zeker vaker een beroep op haar doen, omdat het mij en mijn katten heel goed doet.
Bianca uit Rotterdam
Poes Minoes
Henriëtte kwam bij mij (Irene), omdat het niet goed ging met Minoes. Ze at heel weinig, was erg mager en Henriette vroeg zich af of Minoes de overgang wilde gaan maken. Tijdens het gesprek gaf Minoes aan nog niet aan de overgang toe te zijn. Ze had wel extra ondersteuning nodig en vroeg mij om haar te helpen. Ik heb haar inmiddels meermaals een heling gegeven. Onderstaand berichtje ontving ik laatst van Henriëtte:
"Het gaat zo goed met haar. Het is wonderlijk, hoe zij is opgeknapt. Ik moet haar wel 6 of 7 x een beetje eten geven, want ze schrokt en anders spuugt ze het uit. Maar van een katje met vellen en botten, ziet ze er weer prachtig uit (voor haar leeftijd). Hoe dan ook, alle eer aan jou’’.
Henriëtte uit Purmerend
Poolhond
Fellow
Op de site van een organisatie die zich inzet voor honden in Spanje, zagen
we de poolhond Simpa. Ons gevoel zei meteen dat hij bij ons hoorde. Maar toen
we contact opnamen met de organisatie bleek dat hij in Spanje nogal wat gedragsproblemen
vertoonde: Hij was dominant en agressief naar andere honden en kon ook zeker
niet bij kinderen geplaatst worden. Aangezien wij al 2 honden hadden en er
een baby op komst was, sloeg de twijfel wel even toe. Irene heeft contact
met hem gelegd en uit dit gesprek bleek wat een bijzonder dier dit was, zachtaardig,
subtiel en vriendelijk. Wij hebben hem toen geadopteerd en Fellow (zo heet
hij nu: hij heeft meteen even zijn nieuwe naam doorgegeven) is inderdaad de
liefste poolhond aller tijden! Het gaat prima tussen hem en de andere honden
en hij is ontzettend lief voor onze dochter. Hij is een superschat!
collega diercommunicator Frederike
Honden Trust,
Rosa & Chico
Het contact via Irene met mijn hond Trust heeft mij veel steun gegeven en nu hij er niet meer is,
geeft het me troost. Nog voor twee andere honden met wie ik te maken kreeg en
mijn huidige honden Rosa & Chico heb ik ook gesprekken aangevraagd. Ik
vond het fijn de mening van de honden te horen en was ook altijd blij met
de adviezen die ik bij problemen van Irene kreeg, zoals o.a. het gebruik van
de Bloesemtherapie. Bovendien krijg ik tot mijn verrassing ook altijd prachtige
boodschappen voor mezelf door. Dieren zijn veel wijzer dan we denken.
Yvonne uit Delft
Noorha & Gino
Vondeling parkiet Gino
Sinds oktober 2008 woont Gino , een prachtige grasparkiet, bij mij & mijn hondje in huis. Ik vond Gino buiten in een kistje voor de deur van mijn flat. Na snel een kooitje voor hem gevonden te hebben kon hij aan zijn leven bij ons beginnen.
Uiteraard was ik erg benieuwd naar zijn verleden en de reden dat hij buiten stond.
Irene heeft op mijn verzoek met hem gesproken. Gino vertelde, dat dit zijn eerste incarnatie als parkiet was. Vaak had hij het moeilijk met de aantrekkingskracht van de aarde, zijn lijfje had een ander magnetisch veld. Ook had hij nog moeite met het “in de vorm” leven en was steeds verbaasd over zijn verenpak & vleugels.
In de volière waarin hij had geleefd, zat hij vaak stil in een hoekje, niet in staat met de andere vogels mee te doen met wat voor hen gebruikelijk was. Dit was één van de redenen, dat hij uit de volière waarin hij leefde, was gezet.
Hij voelde van buiten die kooi ook regelmatig negatieve energie (onze invulling was ruzie bij de baasjes) en wist eigenlijk niet wat hem te wachten stond, toen hij uit de volière werd gehaald.
Gino voelde zich tijdens het gesprek meteen op z’n gemak en had ook al een vraag voor Irene klaar: ''Is dat bruine beestje ook een vogel?'' Irene zei: ''Dat is een hondje, zij woont hier ook''.
Terwijl hij zei nieuwsgierig te zijn naar de aardse emoties, voelde ik zijn hemelse liefde, als hij op mijn schouder zat.
Na enige maanden vertelde Irene hem, dat ik erover dacht hem vogelgezelschap in zijn kooi te geven. Het zou hem helpen echt als vogel te gaan leven. Gino twijfelde en dit voornemen is pas na 3 maanden uitgevoerd. Inmiddels heeft Gino een vrouwtjesparkiet, Noorha, als gezelschap gekregen, ook een vondeling.
De gesprekken tussen Irene en de vogels zijn altijd een blij moment voor mij. Ze creëren elke keer meer begrip voor mijn lieve vogels.
Cora uit Rotterdam
Mecie
Merrie Mecie
Er is door de communicatie van Irene met Mecie zoveel duidelijk geworden!
Ik liep al jaren tegen problemen aan als scheefheid in haar lichaam en angst, bijvoorbeeld voor aanraking. Er was zoveel pijn in haar ogen te lezen. Haar gedrag naar andere paarden verliep niet vloeiend en af & toe raakte ze in paniek vanwege de trailer. Ik begreep nooit waar dat vandaan kwam. Helaas ging het steeds slechter met haar en anderhalf jaar geleden ging de rem erop bij het rijden. We konden daar geen oorzaak voor ontdekken. Bovendien zag ik steeds mijn eigen angsten & onzekerheden in Mecie terug, omdat ze mij heel erg spiegelt. Heel mooi, maar ook heel lastig. Ze kreeg een op maat gemaakt zadel en is behandeld door een osteopaat & een homeopaat. Ook zijn haar spieren los gemasseerd door een Jack Meagher therapeut en nog ging het niet goed met haar. Ze bleef verdrietig, had paniekaanvallen en bij het rijden was ze niet voorwaarts. Ik was ten einde raad. Uiteindelijk ben ik bij Irene terechtgekomen. Wat ze me vertelde na de communicatie met Mecie was voor mij geen verrassing. De puzzelstukjes vielen allemaal op z’n plek. Ze wordt nu behandeld met homeopathie gebaseerd op het contact dat Irene met Mecie heeft gehad. De dag na de communicatie waren haar ogen al rustiger en voelde ik een hele innige band tussen ons. Dat is zo gebleven en we zijn weer volop in training.
Fieke uit Harderwijk
