Bijzondere contacten
Regelmatig komen er bijzondere contacten op mijn pad, bijvoorbeeld in de vorm van Aardse Boodschappers & overleden dieren.
Een paar daarvan wil ik graag met je delen. Hieronder vind je allereerst een verslag van het gesprek dat ik heb gehad met een Aardewezen. Reden voor dit gesprek waren de verwikkelingen bij een dierenopvang in nood. Vervolgens kun je het verslag lezen van een recent gesprek dat ik heb gehad met Moeder Aarde. Tot slot vind je onderaan een juweeltje van een gedicht van de overleden poes Sara.
Contact met een Aardewezen
* Is er iemand die met mij wil praten over de verwikkelingen rond Dierenthuis?
‘’Moeilijke tijden het zijn
onder haar ketenen zucht zij,
Moeder Aarde
en de dieren met haar.
De tweebenige vanuit het hoofd, op een tweesprong staat hij,
voortgaan vanuit het hoofd of afslaan naar het hart?
De dieren, zij gaan vóór de Nieuwe Wereld in
de tweebenige vanuit het hoofd heeft de vrijheid te volgen
of niet …
De dieren, zij zijn de onschuld waarmee de Nieuwe Wereld wordt geplaveid.
De tweebenige vanuit het hoofd kan het rijk niet eerder binnengaan,
dan dat de weg is voorbereid door de viervoeters, de gevederden, de gewervelden.
Zij zijn het die vóórgaan op het pad van de toebereiding tot de Hemel op Aarde.
Laat de tweebenige vanuit het hoofd zich leiden of verkiest hij te lijden?
Vrij is die keuze, vrij, maar niet zonder gevolg.
De eigen verantwoordelijkheid kent die zij, de tweebenige vanuit het hoofd?
Hoe lang nog …?’’
* Hoe kunnen we Dierenthuis helpen?
‘’Door te nemen de verantwoordelijkheid die zwaar weegt,
als de tweebenige vanuit het hoofd niet weet hoe die te hanteren.
Ben je klaar voor die verantwoordelijkheid?
Dat voor de dieren is de redding …’’
* Kun je iets concreter zijn?
‘’Oh ja, het houvast wil jij,
de hand om te pakken,
terwijl je niet meer nodig hebt.
Dat is geen verantwoordelijkheid,
dat is lijden,
omdat er niet is de vrijheid.
Durf te leven vanuit vrijheid,
te oordelen niet.
Daar geef ik je de sleutels:
niet oordelen & het nemen vanuit vrijheid je verantwoordelijkheid.
De dieren, zij laten het zien de tweebenige vanuit het hoofd,
maar luisteren zij niet.
Waarom, hoe lang nog?’’
* Ik neem aan, dat je bedoelt het nemen van de verantwoordelijkheid voor ons eigen innerlijke proces?
‘’Naar de bekende weg vraagt gij,
het geeft niet,
de twijfel,
ik zie hem bij jou, heel sterk,
bij een ieder.
De derde sleutel: de kracht van de gedachte.
Zonder kracht is zij, als de twijfel zaait.
Hoe lang nog?’’
‘’Het innerlijk proces, dát is het antwoord.
Welke spiegel is zij, Dieren-thuis?
De dieren zijn thuis, maar jij?’’
* Hoe kan ik het beste anderen mobiliseren?
‘’Vertrouwd is zij, de bekende weg.
Hoe lang nog zaait zij, de twijfel?
Het hart, daar ligt de vierde sleutel.
Het HART’’.
* Dank je. Wie ben jij?
‘’Van geen belang is dat,
de boodschap is waar het om draait,
niet die van mij,
maar van jou de boodschap’’.
* Waarom spreek je zoals je doet?
‘’Van geen belang is dat,
afleiden van de boodschap doet het.
De tweebenige vanuit het hoofd is goed daarin,
hersenspinsels’’.
* Nogmaals mijn oprechte dank!
‘’Goed is het.
Ga heen en oogst GOED’’.
Contact met Moeder Aarde
* Waarom weet ik niet precies, maar ik voel de sterke behoefte om contact met je te maken, hoewel het ook nog wel vreemd & onwennig voelt.
‘’Waarom onwennig? Ik ben toch jullie moeder, jouw moeder. Ik denk dat daar één van de problemen van de mensheid ligt: zich niet veilig voelen bij hun eigen Moeder, de Aarde. Denk je niet? Ik voel, dat jij denkt, hoe kan de Aarde denken, maar ik ben net zo goed een levend organisme met gedachtes, gevoelens, gewaarwordingen. Ik ben blij, dat er steeds meer mensen zijn die zich hiervan bewust zijn’’.
* Hoe gaat het met je? Ik maak me vaak zorgen over je conditie?
‘’Maak je geen zorgen. Die moet ik weer transformeren en dat kost me extra energie. Niet dat ik het niet graag doe. Als een echte moeder houd ik van mijn kinderen en wens ik hen te verzorgen, maar er is een limiet aan wat ik aankan. Ik zorg al zo lang voor jullie en het doet me soms verdriet om te zien, ja ook ik kan zien, juist ik kan zien, dat jullie niet zien, niet voelen, niet weten, verstrikt in jullie zelf gevlochten webben’’.
* Ik voel me vaak schuldig over hoe de mensheid met je omgaat.
‘’Waar zou jij je schuldig over voelen? Om te beginnen ben je niet verantwoordelijk voor de daden van een ander, mits je ze tot jouw verantwoordelijkheid maakt. Wil je dat?’’
* Nee, dat wil ik niet.
‘’Doe het dan ook niet. Ik voel, dat er toch nog steeds die neiging bij je zit. Schuld is een ingenieus gevoel. Een gevoel dat verlamt, een gevoel dat het Zelf vertrapt. Wees voorzichtig met waar je je schuldig over voelt. Het breidt zich uit als een olievlek’’. Ik voel, dat ze bewust het woord olievlek gebruikt, omdat ik er altijd veel moeite mee heb, als het water weer vervuild is met tonnen olie. Ze voelt mijn pijn in.
‘’Waarom je pijn voelen, als je ook vreugdevol kunt zijn? In dit geval over de mensen die belangenloos het water reinigen, de kust schonen en de vogels redden. Ook in deze daad zie je Liefde. Overal is Liefde, maar wat verkies jij te zien? Het negatieve. Geloof je het, als ik je zeg, dat alles tweepolig is en dat iedere negatieve kant dus automatisch is verbonden met een positieve kant? Natuurlijk weet je dat wel, maar durf je er ook naar te leven? Durf je de Liefde te zien te midden van de misère? Waarom zou je dat niet willen zien? Wat zou de Aarde dan een liefdevolle plek worden. Ik durf te beweren, ondanks alles, of juist dankzij alles, dat ik een liefdevolle planeet ben, misschien wel de meest liefdevolle planeet en weet je waarom, omdat jullie mij bewonen. Daar kijk je van op, hè. Ik zie de vraagtekens in je ogen. Mensen en liefdevol is geen paradox. Mensen zijn liefdevol. Ik hoor je je nu afvragen, waarom is er dan zoveel ellende, pijn & verdriet? Omdat jullie de polariteit eenzijdig wensen te zien. Als je je masker en je gekleurde bril afzet, wat zie je dan: Liefde! Dit is geen over optimistisch verhaal van mij. Ik doorvoel je scepsis. Realiseer je dat je jezelf ermee ondermijnt’’.
* Hoe kunnen wij mensen ons weer realiseren dat we Liefdevol zijn? Ik begrijp je verhaal, maar het blijft toch wat theoretisch.
‘’Je bent bang. Waarvoor ben je bang? Voor het loslaten van je angst? Pijn ben je gewend, hè? Pijn is levens lang je leven geweest. Nu niet meer. Wij gaan door de polariteit heen richting het eenheidsbewustzijn, maar dat kan pas, als je beide polariteiten ziet. Dit is een tijd van leren zien, durven zien & willen zien’’.
* Heb je concrete adviezen voor ons wat betreft het leren zien van Liefde achter alles?
‘’Je houdt van concreet, niet. Durf je jouw concept van concreet los te laten? Met concreet bedoel je waarschijnlijk tastbaar, maar hoe ontastbaar zijn mijn woorden? Je zet ze voor me op papier, waar ik je dankbaar voor ben. Hoe tastbaar is dat wel niet? Je kunt mijn woorden gewoon aanraken. Ik voel je denken, maar wat moet ik ermee? Waarom doe ik dit? Jij denkt teveel. Een kwaal waaraan de meeste mensen lijden’’.
''Durf je erop te vertrouwen, dat wat jij doet goed is? Dat er oren zijn die dit willen horen? Dat je mij hiermee een enorme dienst verleent? Dat ik vertalers zoals jij nodig heb? Jij ziet in, dat het niet alleen om gene zijde gaat, hoe mooi die contacten ook zijn, maar dat onder al jullie beton & staal een hart klopt, dat klopt voor jullie. Ik draag jullie al zo lang. Ik zal jullie blijven dragen, de Nieuwe Tijd in. Realiseer je, dat ik zonder jullie de Nieuwe Tijd niet in kan gaan. We doen dit samen. Ook ik heb een levensdoel, levenslessen. Die zijn onlosmakelijk met jullie mensheid verbonden. Daarvoor heb ik bewust gekozen vóór mijn moment van incarnatie, wetend dat het een lange weg zou worden, een weg met hobbels, maar ook een weg die ik voor geen goud zou hebben willen missen’’. Ze kiest bewust voor het woord goud. Dat triggert pijn bij mij, omdat het delven van goud zoveel leed met zich heeft meegebracht.
‘’Ik kan bijna niets zeggen of jij associeert het met pijn. Jullie taal is ervan doordrongen. Ook ieder woord is polair, wat wens jij erachter te voelen: een waardevolle stof of een stof waarvoor mensen elkaar doden? Waarvoor kies jij? Wanneer zullen de schellen van je ogen vallen en zul je zien, dat er een tweede kant is, voor jullie ogen -gestuurd door jullie gedachten- onzichtbaar. Iedereen heeft een bril op, ook jij, juist jij met al je gedachten. Verheug je erover dat je mens bent. Verheug je erover dat je Liefde bent. Verheug je erover dat je een liefdevol mens bent en menselijke liefde. Ook jij hebt ervoor gekozen. Samen hebben wij gekozen voor dit avontuur. Vertrouw je mij, je moeder? Vertrouw je jezelf? Daar wil ik het voor deze keer bij laten. Maar kom vooral bij me terug. We hebben veel te delen’’.
Gedicht van overleden poes Sara
where the stream flows, there I will go
where the stream doesn’t flow, there I will go as well
there are no limits, no boundaries
to where our spirit can fly, can stretch her wings
to discover new territories, new excitement, new impulses
and last and for all love,
not only for others but foremost and exclusively love for ourselves,
for our own divine souls who seek recognition in a sea of doubt
don’t be afraid to plunge into the water
let your body be caressed by the tide and the waves
let your soul be purified
so you and I can continue on our voyage, our journey together
for ever in harmony
for ever in love
yours truly, Sara
"Until one has loved an animal, a part of one's soul remains unawakened" (Anatole France)
